Baracca (Leuven)

Na een hele dag klassenraden te hebben gehad, stond er donderdagavond een etentje in Baracca op de agenda. Heel wat vrienden hadden ons reeds verteld dat dit restaurant, vlakbij het Rector de Somerplein in Leuven, echt de moeite waard is indien je fan van de Italiaanse keuken bent. Zowel Anne als ik lusten wel een authentieke pasta en vooral ikzelf ben pizzaverslaafd, wat een Baracca-bezoekje zeker rechtvaardigt. Het etablissement zou namelijk heer en meester zijn in het vers klaarmaken van overheerlijke pizza’s , en dat in combinatie met zogenaamde social bites, die je ook alleen, maar eigenlijk vooral met z’n tweeën kan verorberen. Wij gingen voor een meesterlijke combinatie van beide elementen en lekker was het zeker en vast. 

De verwelkoming zegt heel wat over de capaciteiten van een restaurant. Soms ontbreekt de vriendelijke “Welkom, goedenavond, ik begeleid jullie naar de gereserveerde plaatsen” en heb je direct zoiets van “Oei, geen goed begin.” Baracca realiseerde net het omgekeerde: de ontvangst was warm, welgemeend vriendelijk en uitgebreid. We zaten nog maar net op onze plaatsen en over een ding waren we het al eens: wat een schitterende start van de avond. Ook de bediening volgde snel, met een uitgebreide uitleg over het concept inclusief de cocktails en gerechten van de dag. Het uitgangspunt is simpel: alle ’s ocial bites’ kan je met z’n tweeën opeten, maar ook alleen. Hetzelfde geldt voor de pizza’s , die vers in de houtoven worden gebakken. Wij begonnen met drie foodshare-gerechtjes, aangezien we de grootte ervan zeer moeilijk konden inschatten.

Allereerst was er het pizzabrood, met een fenomenaal lekkere, gepeperde olijventappenade, kerstomaatjes en panchetta. Het brood was reeds in zes stukjes versneden en werd extra op smaak gebracht met verse rucola en een versnipperde kaassoort waarvan de naam ons ontbreekt. Conclusie was natuurlijk dat de toon meteen was gezet en dat vergelijkingen met het Barcelonese Bambarol niet vergezocht waren. Dat is het allergrootste compliment, en er stonden ons nog twee gerechtjes in wachten. De polpo, lichtjes gekruide inktvis pet een lichtpikant sausje en krokantje uitjes – een beetje gelijkend op de gekende Bicky-ajuintjes – was misschien het minst lekkere van de drie ’s ocial bites’. Op zich was er niets mis mee, het smaakte, maar kon niet opboksen tegen de twee andere kaskrakers. Het derde gerecht was namelijk een klein hamburgerbroodje met een krokant stukje varkensrib. Het smakenpatroon van deze mini-spare rib is haast niet te beschrijven: we hadden na onze drie voorgerechtjes echt een wauwgevoel. Dat werd kracht bijgezet door de intrigerende setting binnen het restaurant. Je ziet de koks aan het werk, kan elke beweging nauwgezet volgen en dat is eigenlijk een spektakel op zich. Hier wordt alles minutieus afgewerkt en dat proef je.

Anne had ondertussen een heus dilemma opgelost en beantwoord: geen fan zijnde van pizza’s , opteerde ze voor een social bites-gerecht voor haarzelf: de spaghetti bolognaise met varkenswangen. Zij was meteen verkocht en voor mij was het ook een kaskraker van jewelste. Eén hap was voldoende om mijn eigen bolognaisesauskookkunsten (wat een woord!) in vraag te stellen. De absolute winnaar van de avond was echter op mijn pizza terug te vinden: een mengeling van gekruide kip, rode ui, cashewnoten, een pikant sausje en overheerlijk doch lichte pizzabodem. Ik krijg bij het serveren meteen de vraag of er pikante olie op tafel mocht worden gezet en het eindresultaat was écht om over naar huis te schrijven. Vandaar dit blogbericht natuurlijk.

“For the blog’s sake” namen we ook een dessertje, hoewel onze buikjes al lang vol zaten. Het is geen geheim dat ik megaverliefd ben op de gemiddelde tiramisu, waardoor ik eigenlijk niet kon weerstaan aan de ’t iramishari’. Deze was weliswaar met vijgen gemaakt, aldus het recept, maar zou dat echt de pret kunnen bederven? Ik haat vijgen, ik hou van tiramisu … Jammer genoeg won de haat het van de passie. Dit is dus een mega subjectieve analyse, maar de luchtige tiramisu smaakte volledig naar de vijgenjam die onderaan zat te wachten. Dikke pech voor mij, want de gemiddelde medemens zal dit wellicht overheerlijk vinden; ik was lichtjes teleurgesteld. Anne had gelukkig een veiliger alternatief: de ijscrème van het huis. Vier kleine potjes vertroetelden haar met vanille-, mandarijn-, kaneel- en hazelnootijs. Vooral dat laatste potje was de crème de la crème; ik gebruikte het om die voze vijgensmaak te verdoezelen en zo eindigde de avond voor iedereen op een zeer aangename manier.

Bij het buitengaan, betalen die je aan de ingang, raakten we met de twee uitbaters aan de praat. We vermeldden dat we het restaurant via TripAdvisor hadden gevonden, waarop ze gretig inpikten en er een leuk en zelfs leerrijk gesprek werd aangeknoopt. Dezelfde mensen baten bijvoorbeeld ook Pepe Nero uit, waarover we reeds een recensie hadden neergepend. Een interessant weetje, toch?

Recente Berichten

Recente Reacties

    Archieven

    Categorieën

    Meta

    Anne en Michael Written by: