Giuliano (Maasmechelen Village)

Het zijn solden, als leerkrachten genieten we van een welverdiende vakantie en dus trokken Anne en ik naar het verre Maasmechelen. Daar plunderen we bepaalde outletwinkels in Maasmechelen Village, het gezellige winkeldorpje waar alle grote merken hun uitvalsbasis hebben. “Dan kan je toch ook naar Leuven rijden?” Niet helemaal waar, want de prijzen liggen in dit noordoostelijk stukje België een heel pak lager. Van te winkel krijg je honger, en dat losten we op met een bezoekje aan de lokale Italiaan Giuliano.

Wie onze blog volledig heeft doorlezen, weet ondertussen dat ik een grote fan ben van een authentieke, Italiaanse pizza. Eenmaal we een tafeltje hadden gevonden merkte ik de koks op: ze draaiden hun verse pizzadeeg op één vinger in het rond, terwijl de pizza’s in een draaiende oven achter hun aan het bakken waren. Reden genoeg om voor zo’n cirkelvormig stukje genot te opteren en mijn oog viel op de pizza ‘pollo’. Kip en groene pesto, twee heerlijke toppings die een topcombinatie moesten opleveren, toch?

Anne had bij andere gasten de lasagne geïnspecteerd en na de andere opties te hebben bekeken besloot zij dat andere typische Italiaanse gerecht te bestellen. Terwijl we nakaartten over de geweldige doch vermoeiende shoppingactiviteiten – de auto stak ondertussen vol met zakje van Hilfiger, Puma en andere winkels, werden we al gauw verrast door de vliegensvlugge aflevering van Annes lasagne. Het duurde echt niet meer dan vijf minuten en haar bestelling stond al etensklaar op tafel. Van mijn pizza was echter nog geen spoor en dat vond ik op z’n minst gezegd heel vreemd. Zo’n service verwacht je niet, in negatieve zin welteverstaan.

Onze mond viel net daarom nogmaals open van verbazing toen ook mijn lunch een minuutje of twee later op tafel stond. Op het moment zelf was ik vooral blij, een knorrende maag rook eten en kalmeerde, maar het was pas tijdens het schrijven van dit bericht dat ik besef hoe zo’n snelle service kan worden bewerkstelligd. Ik had de serveuse reeds betrapt toen ze aan het kookeiland de pesto op de pizza goot, en tijdens het eten vond ik ook dat de kippenblokjes losjes op de kaas lagen en niet erin vast waren gesmolten. De pizza worden dus à la margherita klaargemaakt om daarna van de juiste garnituur te worden voorzien. Dat is best teleurstellend, mede door de onkrokante bodem. Hem uit de hand eten was onmogelijk aangezien het midden nogal slapjes was. Gelukkig loste ik dat probleem op door de pizza met een vork te ondersteunen terwijl ik hem toch casual opat, maar in zo’n stijlvolle omgeving als Maasmechelen Village had ik beter verwacht. Annes lasagne was voor de volledigheid enorm lekker. Smaakvol, een mooi mix van kaassaus, bechamelsaus en tomatensaus, en vooral een grote portie waarvan ik nog een ietsiebietsie kon mee-eten. Dubbel hoera!

Recente Berichten

Recente Reacties

    Archieven

    Categorieën

    Meta

    Anne en Michael Written by: