Kalypta (Leuven)

Het is ondertussen zeven maanden geleden dat we ons in het paradijs op Aarde waanden. Onze gecombineerde Barcelona en Valencia citytrip was om duimen en vingers van af te likken, inclusief het lekkere eten dat we aldaar voorgeschoteld kregen. Jammer dat onze blog destijds nog niet bestond, want wie ooit de Barcelonese straten verkent, moet zeker richting Muntaner wandelen. Deze buitenwijk is niet vlakbij het centrum gelegen, maar wel locatie van het legendarische Bambarol-restaurant. De culinaire orgasmes die daar elkaar opvolgenden, zullen we mogelijk nooit meer herbeleven.

Van afwijken gesproken. Dit blogbericht gaat natuurlijk over Kalypta, een wereldkeuken waar je gerechten uit alle uithoeken van de wereldbol kan bestellen. Wij hadden al veel positieve verhalen over de tapasschotels gehoord en dus bestelden wij de mengeling van warme en koude tapasgerechten voor twee personen. Dit uitgebreide bord verscheen vrij snel op onze tafel, maar de korte wachtperiode gaf ons wel de gelegenheid om het interieur en algemene sfeer van het restaurant op te snuiven. Wat vooral opvalt, is de immense drukte die zowel op de boven- als de benedenverdieping heerst. Je zit erg dicht op elkaar gepakt en bovendien speelt de akoestiek niet in het voordeel van de uitbaters. Je kan, als je daar het talent voor hebt, dat geroezemoes wel buitensluiten, maar zachtjes tegen elkaar praten zit er sowieso niet in.

Het eten was gelukkig wel lekker. Onze tapasmix herbergde namelijk onder meer twee wraps met gehakt en een zeer lekker gekruide tomatensaus. Daarnaast lagen er in het midden twee grote gamba’s en enkele scampi’s en dat zeevruchtengeheel werd met naakte inktvisringen afgewerkt. Daarmee omschreven we jammer genoeg wel al het ‘wauw’-eten dat voor onze neus lag. Begrijp ons niet verkeerd, ook de gebakken aardappeltjes, nacho’s met guacamole en de verse groenten smaakten ons, maar we hadden toch liever wat meer exotische taferelen naar binnen gespeeld. Die mening komt niet uit het niets, want je betaalt per persoon 22,5 euro voor deze plateau, 45 euro tezamen dus. De twee lookbroodjes zijn bovendien echt niet voldoende om alle charcuterie mee te combineren, en het extra brood dat wij vriendelijk hadden gevraagd, verscheen pardoes op de rekening. Dat is erg jammer, want deze pietlullige details kunnen hier een heel ander verhaal creëren. Gelukkig was mijn Duvel en Annes ‘agua de Valencia’ goed ingeschonken en erg lekker, anders was het helemaal een verhaal in mineur geweest!

Recente Berichten

Recente Reacties

    Archieven

    Categorieën

    Meta

    Anne en Michael Written by: