Pepe Nero (Leuven)

Een gezellige zondagavond met vrienden die allemaal verzot zijn op lekker eten? Keuze genoeg in Leuven en op Toms advies probeerde ik bij Baracca te reserveren. Die poging deed ik niet minder dan vijf weken op voorhand, maar het mocht niet baten: volzet was het pijnlijke verdict. We opteerden dan maar voor Pepe Nero in de hoop daar op onze foodie-wenken te worden bediend. Al dan niet gelukt? Net iets minder dan verhoopt.

Pepe Nero is allesbehalve duur en een restaurant dat uitblinkt in ‘hetzelfde blijven’. In de maanden vooraleer we deze blog hebben opgericht aten we tweemaal in dit Italiaans restaurant gelegen middenin de Muntstraat en beide avonden waren een succes. Het eten speelde daarbij echter een mindere rol, al mogen we het ook niet de grond in boren. Het is lekker, maar ook niet meer dan dat. Laten we beginnen met de amuse die we vlak na arriveren kregen voorgeschoteld. Een soort minihamburgertje in tomatensaus: een bom van peper gemengd met lauw-koude saus. Geen al te fantastische opener en bovendien hetzelfde hapje dat al weken wordt geserveerd, aldus een van onze vrienden. “Hopelijk wordt dat hoofdgerecht lekkerder,” hoorde je iedereen al denken. We hadden namelijk besloten geen voorgerecht te nemen aangezien we allemaal fan zijn van lekkere desserts. Spannend afwachten dus.

Iedereen verkoos een ander hoofdgerecht: vier pizzavarianten, de risotto met zeevruchten en de penne van de chef. De foto’s vind je hieronder, maar we gaan enkel dieper in op de gerechten die Anne en ik verorberden aangezien we al enkele gelijkaardige restaurants aan de blog hebben toegevoegd en zo een eerlijk oordeel kunnen vellen. Laten we beginnen met de Risotto ai Frutti di mare. Die smaakte haar enorm. Aangezien zij bij quasi elk bezoek aan een Italiaans restaurant voor dit gerecht opteert, is die uitspraak veelzeggend. Mijn pizza, eentje met salami, was eerder teleurstellend. De stukjes vlees waren niet pikant en bovendien werd er geen pikante olie geserveerd, iets wat bij Mamma Mia bijvoorbeeld wel het geval was. De ronde genotscirkel kon dus niet worden gepimpt, waardoor het bij een middelmatige pizza bleef.

De desserts waren van een hogere kwaliteit. Charlotte, een van onze vrienden, ging resoluut voor de Crème Brûlée alla vaniglia & tonka, Tom en Anne hadden wel zin in de Formaggio Misto (kaasplankje) en ikzelf kan nooit aan een heerlijke tiramisu weerstaan. Heerlijk was in dit geval overigens het enige correcte adjectief, want de unieke combinatie van schitterend bereide tiramisu (koffiesmaak goed te proeven, stukjes vingers, luchtig, …) en smeuïge chocomousse resulteerde in het hoogtepunt van de culinaire avond.

Per koppel betaalden we uiteindelijk zo’n 70 euro. Dat valt, inclusief aperitief goed mee. Ik blijf er echter bij dat Pepe Nero uitblinkt in gemiddelde gerechten, al maakten de desserts veel goed!

Recente Berichten

Recente Reacties

    Archieven

    Categorieën

    Meta

    Anne en Michael Written by: