Silo's (Boortmeerbeek)

“Hij verjaart niet elke week,” moet Anne gedacht hebben. Dinsdag vierden we samen mijn 28e verjaardag en voor de gelegenheid had ze een tafeltje bij Silo’s in Boortmeerbeek gereserveerd. Wie graag en goed tafelt, kent dit restaurant wellicht wel; het staat op nummer twee der Vlaams-Brabantse restaurants gepositioneerd. Deze rangschikkingen zijn niet altijd even accuraat noch doorslaggevend, maar het toont wel aan in wat voor setting je zal terechtkomen. Je raadt het al, we vielen van de ene verbazing in de andere.

Wie een klassevolle zaak verwacht, zal niet bedrogen uitkomen. Van bij de ingang tot na het dessert merk je aan elk detail dat Silo’s de crème de là crème is. Piekfijn uitgedost personeel, etiketten worden nageleefd, en we kunnen het nu reeds vertellen: het eten is om over naar huis te schrijven. Dat betekent echter niet dat je in een stijf etablissement dineert, want alle medewerkers behandelen je met een pak respect in combinatie met een aardig vleugje humor. Zo valt meteen die minuscule portie stress weg; ik had namelijk nog nooit in zo’n formaat van ‘stijl’ gegeten.

De menukaart was initieel wel even schrikken. Geen vanzelfsprekende gerechten die ik meteen zou kiezen, maar wel – aanvankelijk alleszins – exotisch klinkende omschrijvingen als ‘Pompoenvelouté’, ‘Rogvleugel Meunière’ en ‘Tarte Tatin’. Het menu was met andere woorden één grote brok Chinees, die ik stap voor stap moest verwerken vooraleer ik echt wist wat de mogelijkheden waren. Beginnen deden we trouwens met twee appetisers in de vorm van verse fishsticks en krokante toastjes waar drie tapenades bij werden geserveerd. Naast de traditionele olijvenvariant kregen we ook verse vis- en humustapenades voorgeschoteld. Enkel laatstgenoemde vond ik persoonlijk een beetje teleurstellend smaken, maar Anne was grote voorstander en zo begon de avond niet alleen in stijl, maar ook met veel ‘hmm dat is lekker’-geluidjes.

Aangezien we allebei fans zijn van een lekker dessert, lieten we het voorgerecht links liggen. Het hoofdgerecht zou ons allebei in positieve zin verbazen. Anne at grietfilet met boontjes en trostomaten, samen met aardappeltjes, terwijl ik de onglet aandurfde. Het feit dat de ober na de bestelling een lepel bracht, leverde mij wel een paniekmomentje op. Waarom zou je nu in hemelsnaam iets moeten oplepelen wanneer je een lekker stuk vlees verwacht? De logische verklaring werd in de vorm van een mergpijp geserveerd. Ik ging twijfelachtig in de aanval, maar niet veel later kon ik niet anders dan toegeven dat het merg echt lekker was. Het vlees, dat blue was gebakken, smaakte overigens zeer sterk en de Bordelaise-saus zorgde voor een smeuïge finishing touch. Annes vis was gelukkig even buitenaards, daar waren we het allebei over eens.

Als nagerecht, en daar was vooraf reeds weinig twijfel over, opteerden we beiden voor vers gedraaide vanille-ijs met warme chocoladesaus. Dame blanche dus. Zowel de ober als Anne waren nogal voorstanders van die keuze, en niet veel later zou blijken waarom. Op het bord was in chocoladeletters het woordje ‘Gefeliciteerd’ uitgesmeerd; een toffe verrassing op het einde van een mooie avond. Nadien werden we door de eigenares nog in de lounge verwelkomd voor een lekkere verse thee, waarna we voldoen richting Wilsele terugreden. Wie iets meer wil uitgeven om eens uitgebreid en fantastisch lekker te tafelen, verwijzen we je echt heel erg graag door richting dit overheerlijke etablissement!

Recente Berichten

Recente Reacties

    Archieven

    Categorieën

    Meta

    Anne en Michael Written by:

    Be First to Comment

    Geef een reactie

    Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *