Sunparks Kempense Meren

Jeffrey, een van onze beste vrienden, werd zaterdag 30 jaar en zo’n mijlpaal verdient een gigantisch verjaardagscadeau. We trokken met de vriendengroep richting Mol, waar Sunparks Kempense Meren gelegen is. De vergelijking Center Parcs vs. Sunparks gaan we hier niet maken, daarvoor is het te lang geleden dat we nog in eerstgenoemde vakantieparkencomplex zijn geweest, maar deze Sunparks kunnen we jullie alleszins volmondig afraden. Je leest hieronder uitgebreid waarom. Laten we beginnen met het begin. Bij aankomst werden we door de bewaker van dienst erg vriendelijk ontvangen. Hij overhandigde ons de nodige documenten en toegangskaarten, en vertelde ons dat we “Rechtdoor, dan links en nog eens links” moesten rijden om aan zone 4, waar ons huisje gelegen was, te arriveren. Deze instructies leidden ons echter meteen terug naar de uitgang, dus moesten we in het pikkedonker zelf op zoek naar de juiste locatie. Geen sinecure, want de schaarse bewegwijzering is niet verlicht, waardoor we met onze grootlichten een weg doorheen het doolhof mochten zoeken. Dat lukte uiteindelijk wel, maar de echte smerigheid moest dan nog ontdekt worden.

Op de foto’s hieronder zie je het meteen: het interieur is ouderwets, overal vind je wel vuile plekken om de muren, de eetborden waren niet allemaal proper, en vooral de douche op de bovenverdieping was walgelijk vuil. Lange haren – hopelijk van de vorige bezoekers en niet van de mensen die hier een jaar geleden kwamen overnachten – en licht beschimmelde silicone verpesten de eerste avond meteen. Eén ding was meteen duidelijk: ons douchen moest elders gebeuren. Dat elders werd het zwembad, meteen de eerste uitstap die de volgende ochtend, op zaterdag aangezien we vrijdag laat aankwamen, op de planning stond.

Het zwembad op zich was zeker wel hygiënisch. Voor War, het kindje van Tinne en Jeffrey, was er voldoende animatie in het kinderzwembadje, terwijl wij ons in de verschillende wildwaterbanen uitleefden. Vooral het zogenaamde Black Hole, een buis die op bepaalde stukken pikdonker is, was zeker de moeite waard. Aangezien ikzelf amper kan zwemmen, was het leuk om weten dat je overal kan staan natuurlijk. Er waren nog andere glijbanen en een buitenstukje waar je in verschillende stromingen terechtkwam, maar lang duurde die pret niet, aangezien de temperatuur toch maar net boven het vriespunt zat en er bovendien heel koude wind de kop op zette. We douchten ons nadien in de douches van het zwemparadijs en dat warme water was zeer welkom, aangezien het in het zwembad zelf echt om te bevriezen was. Iedereen ervaarde dat zo; tenzij je constant rondholde, was het echt te koud.

Van zwemmen en onnozel doen krijg je honger, en iedereen had zijn zinnen reeds gezet op de hamburgertent binnenin Sunparks zelf. Daar was echter precies een kernbom ontploft … Ranzige tafels, spekgladde vloer van de vettigheid en – ter verdediging van de drie personeelsleden die wel probeerden alles goed te doen – een duidelijk tekort aan medewerkers. Anne vroeg zelf een propere vod om de tafel te vegen en daarna bestelden we allemaal lekker vettig eten om dat hongergevoel kwijt te geraken. Op zich waren de hamburgers, frietjes en chicken nuggets wel de moeite, en de prijzen zijn vergelijkbaar met de Quick of McDonald’s, maar de minpuntjes zijn toch niet te vergeten.

Zaterdagnamiddag speelden de vrouwen een potje Scrabble terwijl de mannen zich buiten aan enkele spelletjes Kubb waagden, waarna er fondue werd gegeten en ‘Wie is het’ werd gespeeld. Zondagochtend volgde er een heerlijk pannenkoekenontbijt waarna we richting de bowling trokken. Ook daar vielen we alweer van de ene in de andere teleurstelling. Het cafeetje naast de bowling was gesloten, wie drank wilt moet daarvoor dertig trappen doen, en ook het bowlspel zelf is precies uit de jaren tachtig ontsnapt. De kegels worden nog met koordjes rechtgetrokken, waardoor je vaak tien minuten moet wachten vooraleer alles terug rechtstaat en je betaalt per uur 15 euro … De score moet je vervolgens zelfstandig op iPads intypen, automatisch wordt er niets berekend, en de baan is na jaren zonder onderhoud zo afgeleefd dat je zelfs mét de beschikbare bowlingschoenen regelmatig onderuit gaat. Een zoveelste activiteit, alweer geen aanrader …

Afsluiten deden we met minigolf. Akkoord, het is nog geen lente en een dagelijks onderhoud zou heel wat mankracht vergen, maar deze minigolfbanen zijn al zeker vijf of zelfs meer jaar niet meer opgeknapt. De bal vliegt bij zachte slagen buiten omdat de randen ingezakt zijn, het golflaken komt overal los, en zo kan ik nog even verder gaan. Het weerspiegelt eigenlijk de staat waarin dit hele domein zich bevindt. Verloederd … Erg jammer, ons zien ze hier zeker nooit meer terug.

Recente Berichten

Recente Reacties

    Archieven

    Categorieën

    Meta

    Anne en Michael Written by: