Valenzia (Eindhoven)

Wie aan de Eindhovense uitgangsbuurt denkt, hoeft niet langer dan een halve seconde te twijfelen: we denken meteen aan Stratumseind. Net voor je de Dommel via een brugje overwandelt, heb je daar Valenzia, een meer betaalbare, eenvoudigere versie van Zarzo.

Dat restaurant staat op TripAdvisor bovenaan de restaurants in de Nederlandse stad, nummer 3 om precies te zijn, en lieten we onder meer door budgettaire redenen links liggen. De kleine broer leek ons wel de moeite, onder meer ‘tapas’, ‘sushi’ en ‘culinaire hoogtepunten’ passeerden in online reviews meermaals de revue. Wij belden om 16u om na te vragen of er om 17u nog plaats was, en dat was inderdaad zo, op één voorwaarde … We moesten om 19u ten laatste het restaurant verlaten, want volgeboekt waren ze bij Valenzia: MediterrAsian kitchen by Zarzo wel degelijk.

De ondertitel van de hip ingerichte locatie verwoordt eigenlijk perfect waarvoor je bij hen terechtkan: een heerlijke mix van Middellandse Zee-gerechten, denk aan de Spaanse keuken, en de Oosterse keuken met bijvoorbeeld heerlijke sushi. De kaart is zo ingedeeld dat je doorheen proefbordjes naar tapasgerechten en uiteindelijke grotere hoofdschotels wordt geleid. Wij namen bijvoorbeeld initieel drie van de kleinste proevertjes: patatas bravas, krokante sushi tonijn en escabeche mosselen. Daarnaast hadden we – zeer onbewust – ook pan aioli besteld. De ober vroeg of er brood op tafel mocht komen, waar we uiteraard ja op antwoordden. Later op de rekening merkten we dus dat het om een van de tapasgerechten ging, wat toch vrij stiekem gebeurde, zeker in een zaak met deze stijl.

Gelukkig waren de gerechtjes zeker de moeite waard. De krokante sushi tonijn bestond uit fijngesneden tonijnsteak en een soort rijstwafel, vandaar de krokante toets onderaan de tapa. De mosselen werden in een leuk blikken doosje geserveerd, alsof het rechtstreeks uit de supermarkt kwam, maar niets is natuurlijk minder waar. De patatas bravas tot slot waren lekker gekruid, perfect krokant en zowel de lookachtige saus als de ketchuptoets maakten er een zeer degelijke kopie van de Spaanse klassieker van. Het lookbrood … Tja, dat vergeten we even.

Aanvankelijk begrepen we niet zo heel veel van de kaart, wat het verschil tussen de verschillende pagina’s was, maar nadat we een woordje uitleg hadden gevraagd en vooral de tussentitels aandachtiger hadden gelezen, besloten we naast deze drie starters ook twee middelgrote tapas te selecteren. Allereerst kozen we voor de Pulpo à la Gallega, waarin gebakken inktvis, aardappelschijfjes, espalette‑chilipoeder en paprika. Deze smakencombinatie was enorm lekker, maar je moet wel beseffen dat je voor € 10 een bodempje van een minikasserol krijgt. Overheerlijk, maar je betaalt wel het accent ‘Zarzo’ dat in dit restaurant wordt meegedragen. Daarnaast verorberden we een hoopje Iberico Spareribs, die zonder bot werden geserveerd. De kruiding en saus samen zijn haast onvergetelijk en sowieso het lekkerste wat we in Valenzia gepresenteerd kregen. Voor iets meer dan zestig euro hadden we dus vijf gerechtjes gegeten (met z’n tweeën uiteraard) en ook twee drankjes per persoon gedronken.

Aangezien deze zaak echt wel een klasse hoger uitstraalt, is dat niet overdreven veel. De medewerkers waren erg vriendelijk, al blijven we het jammer vinden dat het ‘pan aioli-brood’ zo stiekem werd aangeboden en daarna op de rekening verscheen. Een klein minpuntje, maar dat weerhoudt ons er niet van om dit toch aan te raden. Een tweede keer terugkeren hoeft niet, maar éénmaal van deze pracht en praal genieten, het is een aanrader!

Recente Berichten

Recente Reacties

    Archieven

    Categorieën

    Meta

    Anne en Michael Written by:

    Be First to Comment

    Geef een reactie

    Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *